من
نمیدونم چرا اما همیشه وقتی از چیزی محرومی دنیای اطرافت پر میشه از اون مورد درست مثل زمانی که پول نداری و همه ی خریدهای دنیا جلوی چشمت میان!
و حالا که من به اندکی خلوت احتیاج دارم انگار تمام کارای دنیا روی دوشم افتاده
همه چیز از اول ماه مبارک شروع شد , احتمالا مادرهای روزه دار خوب متوجه حرفم میشن از خستگی بعد از کار اداری گرفته تا آشپزی و کارای خونه و البته کمی گرسنگی و تشنگی نزدیک افطار ...
و اضافه کنید عرض زیارت قبول به تک تک اعضای مشرف شده (تقریبا کل فامیل مشرف بودن) و به همین خاطر ما , تنها بازماندگان خاندان بعد از افطار هرشب تا 11-12 بیرون هستیم!
و از همه سخت تر فنقلی های من که پا به پای منو باباشون تا 2-3 نصف شب بیدارن و شیطونی میکنن و نهایتا بجای خواب غش میکنن![]()
با این اوصاف امروز تو اداره یکم سرم خلوت بود در راستای خود آزاری نزدیک به 18 بار آهنگ "درگیر رویای توام" شادمهر رو گوش کردم و کمی با خودم خلوت کردم هوای سفر کردم...
فقط یه چیزی دلگرمم میکنه اونم این جمله ی همسرمه: بابت همه ی زحمتات ممنون جبران میکنم![]()



من 




